De ATB route wordt aangegeven door middel van linten:

---

Rechtdoor
Links af
Rechts af

Het marathonseizoen komt eraan, dus moeten de door mij zo gehate lange trainingskilometers gemaakt gaan worden. Zo reden we vorige week al een +100 km training richting Dijkgatsbos en 13 maart staat de marathontraing "6 van Amerongen" op het programma. En 22 mei organiseren we natuurlijk nog onze eigen " halve van Schoorl " .

Ik vrees die lange trainingstochten, maar ze zijn bittere noodzaak om de gestelde doelen te bereiken. Missie 1: winnen van EPE 2004 is binnen. Missie 2: Willingen onder de 6 uur en Missie 3: bij de Vulkanbike op het podium, eisen onvoorwaardelijke inzet. Toch probeer ik zoveel mogelijk het onaangename met het aangename te combineren: kilometers maken in goed gezelschap. Tja, en dan komt er zomaar een goede gelegenheid uit de lucht vallen: de 8 van Oostbrabant. Honderd kilometer, lekker vlak mtb’ en, en voor zover ik begrijp is iedereen er. Dus besluiten Jeroen Minkema, Kees Geerts en ik (de overige Hanen staan tot hun spijt nog in de sneeuw of zitten nog in de file bij Munchen) om zondagochtend om 5 uur achter het autostuur te kruipen om de 180 km richting Mill weg te draaien. We komen daar dan ook als eersten aan. Aanvankelijk hebben we het idee dat we ook de enigen blijven omdat we nauwelijks andere bikers zien. Dat klopt, want elke biker die zich meldt, start meteen. Heel anders dan we in NH gewend zijn, is er geen gezamenlijke eerste start.. Dat is even wennen; om 08.00 besluiten we ook maar te gaan. Ik vind dat wel jammer, omdat ik er op gerekend had lekker in een groep met bekenden te kunnen gaan rijden. Jeroen zegt dat hij rustig gaat trainen en met Kees mee rijdt, maar na een paar km blijkt hij achter me te rijden. Het rolt trouwens fantastisch. Vrijwel allemaal bos, het grootste deel single track, dat wordt afgewisseld door goed te berijden en uitgestorven wandelpaden. Bovendien is het droog, het zonnetje breekt zelfs af en toe door. En wat ik verwachtte blijkt helemaal te kloppen. Zo plat als een dubbeltje. Over 100 km maken we totaal 75 hm. Nauwelijks meer dan bij EPE! Verder steekt de route ook uitstekend in elkaar, lange bospaden worden afgewisseld met kronkelende XC trails, en zowaar hier en daar wat zwaardere zandstukken. Ik heb een Super Moto achter en voor een Fast Fred en dat blijkt nadat ik onderweg de spanning op zo’n 1.8 bar heb gezet voor 95% van het parcours een prima keuze.

Aanvankelijk is het uitgestorven onderweg, maar na enige tijd passeren we anderen en uiteindelijk haken we aan bij een stevig doortrappende marathonrijder van RWP Bilthoven. Jeroen kent hem als een ware crack en we besluiten lekker met hem op te rijden in een stevig, maar gelijkmatig tempo. Na ca. 30 km een eerste en overvloedig gesorteerde verzorgingspost. Daar treffen we ook tientallen andere bikers en het wordt zowaar gezellig waardoor we veel te lang blijven hangen. Wel komen ook Fred van Zetten en Tom Magielsen aan. Ah, nou wordt het nog leuker. We besluiten niet op ze te wachten want hebben het inmiddels wat koud gekregen. Met een "we zien jullie wel weer" gaan we richting volgende post op 60 km. Het is nu beduidend drukker onderweg en we pikken aan bij stevig doortrappende groepjes. Wel opletten nu, want sommige koprijders snappen de bewegwijzering niet helmaal en sleuren zo een meute de verkeerde kant op. Als op zeker moment 2 groepen van zo’n

20 man op elkaar botsen op een single track besluiten Jeroen en ik maar zoveel mogelijk in overzichtelijke combinaties verder te gaan. We pikken aan bij wat lokals met een aardig tempo en vertrouwen op hun omgevingskennis. Zo komen we bij de 2e verzorgingspost aan. Wederom lekkernijen, en opnieuw blijven we lang hangen. Kees meldt zich en even later ook weer Fred en Tom. Jeroen en ik gaan verder met onze lokale vrienden richting verzorgingspost 3 op 78 km. Maar de snee is er bij de boys wat uit. Ze zijn kapot. Tja heren, een 100 km rit begint pas bij 70 km, het is een kwestie van krachten indelen. We laten ze dus maar achter, verhogen het tempo en gaan wat jagen. Vrijwel iedereen die we bijhalen zit erdoor, terwijl het voor ons nu eigenlijk pas een beetje gaat beginnen. Eerst hebben we genoten van omgeving en ambiance, nu gaan we wat genieten van "er op en erover acties. Bij verzorgingspost 3 is het beduidend stiller, en zitten er heel wat bleke smoeltjes uit te puffen. Tom en Fred melden zich ook weer en we besluiten de laatste 22 km samen op te rijden. Dat was de bedoeling, maar Tom zet zo ontzettend hard aan dat ik hem maar nauwelijks kan volgen. Van de weeromstuit begint het hevig te plenzen en wordt het spekglad. Met hangen en wurgen weet ik z’n wiel te houden. Als ik omkijk zie ik Fred en Jeroen niet meer. Nou met die regen ga ik daar ook niet op wachten. Tom blijft gaan, op het bochtige gladde XC deel moet ik steeds lossen, maar op de rechte wandelpaden bewijzen de Moto’s hun nut weer en rij ik steeds terug naar z’n wiel. Bij een kruising zie ik nog Jan de Jager en wat andere mtb-freakz uit Castricum ons tegemoet komen, maar ik heb nauwelijks lucht voor een korte groet. Of het nou Tom is die wat rustiger rijdt, of krijg ik het hoge ritme te pakken, ik weet het niet, maar de laatste 15 km gaan weer prima. Behoorlijk fit komen we weer in Mill aan, waar we opnieuw voortreffelijk worden geaccommodeerd met stevige douches, een onwaarschijnlijk groot bord Nasi en een literpul goudgeel vocht. Jeroen en Kees komen kort na me binnen. Vooral van Kees Geerts een voortreffelijke prestatie. Die rijdt zo’n 100 km het grootste deel alleen. Iets wat ik zelf nooit zou kunnen opbrengen. En we treffen nog heel wat anderen. Zowaar Bram Rood, ons aanstormende MTB-talent die sinds afgelopen donderdag heerst in de MTB-competitie rond de Alkmaarse wielerbaan. Veelvraat Hans Leek zien we, en nog heel wat andere Hollanders die ruim 170 km hebben moeten maken om naar Mill te komen. Ze hadden gelijk. Volgend jaar staan we hier weer.

Auteur:Joop Smit Gewijzigd:Apr 18 2004 - 20:04